Uszczegółowienie „względów technicznych” w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych jako podstawa wyłączenia z opodatkowania

Do końca 2015 r. zapis art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (dalej: ustawa) wyłączał z zakresu przedmiotów opodatkowania, jakimi są grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, przedmioty opodatkowania, które nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. W takich przypadkach w np. w postępowaniach o zwrot nadpłaty w podatku od nieruchomości wystarczające było wykazanie takie stanu technicznego budynków, które przemawiał za tym, iż nie są one wykorzystywanie w działalności gospodarczej oraz ich wykorzystywanie w tejże działalności nie jest możliwe.

Od 01.01.2017 r. stan prawny uległ zmianie. Ustawa w nowym brzmieniu definiując pojęcie gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej” nie odwołuje się już bowiem do „względów technicznych”, co uprzednio umożliwiało wyłączenie z opodatkowania. Innymi słowy sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę budynku, budowli lub gruntu skutkuje uznaniem tych kategorii za związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Ustawa jednak wprowadza wyjątek od ww. reguły (art. 1a ust. 2a ustawy), będący swego rodzaju skonkretyzowaniem uprzedniego pojęcia „względów technicznych”, zgodnie z którym do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się m.in.:

  1. budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami;
  2. budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana ostateczna:
    1. decyzja organu nadzoru budowlanego nakazująca właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę tego obiektu i uporządkowanie terenu oraz określająca terminy przystąpienia do tych robót i ich zakończenia wydawana w przypadku jeżeli nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia;
    2. decyzja organu nadzoru górniczego, na podstawie, której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania.

Powyższe zmiany skutkują zatem uznaniem, iż w sytuacji gdy przedsiębiorcy są w posiadaniu budynków o funkcji niemieszkalnej i nie przedstawią ostatecznej decyzji o rozbiórce, to  muszą płacić podatek od nieruchomości według najwyższej stawki tj. od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

r.pr. D. Śmiłek

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s