Zasiedzenie nieruchomości objętej działaniem dekretu warszawskiego

Z chwilą wejścia w życie dekretu warszawskiego właściciele z mocy prawa utracili prawo własności do gruntu, który przeszedł na własność gminy m. st. Warszawy, a następnie w 1950 r. na własność Skarbu Państwa (taki stan prawny utrzymywał się do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 20 maja 1990r. o samorządzie terytorialnym tj. 27 maja 1990r., z którym to dniem zwrócono gminom ich majątki – tak M. Górski, Problematyka własności nieruchomości warszawskich  w okresie PRL i przemian ustrojowych, Toruń 2006, s.35-36).. Sam dekret spowodował „zmiany prawne” nie powodował jednakże automatycznie „zmian faktycznych tj. utraty posiadania nieruchomości warszawskiej”. Przejmowanie posiadania odbywało się bowiem etapami (dzień wydania dziennika urzędowego Zarządu Miejskiego, w którym ogłoszono o przejęciu posiadania).

W tym miejscu pojawia się pytanie czy byli właściciele lub osoby trzecie, które posiadały nieruchomość warszawską pomimo przejścia prawa własności na gminę a później Skarb Państwa mogą nabyć ją w drodze zasiedzenia?

 Zgodnie z art. 172 § 1 i 2 Kodeksu Cywilnego do nabycia własności nieruchomości w należy łącznie spełnić dwie przesłanki: 1/ posiadać nieruchomość nieprzerwanie jako posiadacz samoistny, oraz 2/ wykazać się 20 letnim (dobra wiara) lub 30 letnim (zła wiara) terminem posiadania. Do 1.10.1990 r. obowiązywał art. 177 Kodeksu cywilnego, który uniemożliwiał zasiedzenie nieruchomości państwowych. Od wskazanej daty zasiedzenie nieruchomości podlegało ogólnym regułom, z tym że według art. 10 ustawy z 28.7.1990 r. (Dz.U.Nr 55, poz.321): „zasiedzenie nieruchomości, której nabycie w tej drodze było dotychczas wyłączone, biegnie od dnia wejścia w życie ustawy, czyli od 1.10.1990 r., jednakże termin ten ulega skróceniu o czas, w którym powyższy stan istniał przed wejściem w życie ustawy, lecz nie więcej niż o połowę”. Przepis ten przewidywał zatem instytucję skrócenia najwyżej o połowę ustawowego terminu koniecznego do zasiedzenia (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 8 września 1995 r., III CZP 104/95, OSNC 1996, nr 1, poz. 2 oraz postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 3 kwietnia 2000 r., I CKN 613/98, „Biuletyn SN” 2000, nr 7, s.10 i z dnia 27 czerwca 2000 r., I CKN 796/98, OSNC 2000, nr 12, poz. 234). Dla omawianego zagadnienia niezwykle istotna jest uchwała składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2002 r. (sygn. akt III CZP 72/01) zgodnie z którą: „Okresu posiadania przed wejściem w życie przepisów wyłączających zasiedzenie nieruchomości państwowych nie dolicza się do okresu, o który skraca się termin zasiedzenia nieruchomości państwowej, ani nie uwzględnia przy ustalaniu czasu posiadania niezbędnego do zasiedzenia takiej nieruchomości (art. 10 ustawy z dnia 28 lipca 1990 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny, Dz.U. Nr 55, poz. 321)”

Biorąc pod uwagę powyższe uregulowania można stwierdzić, iż byli właściciele gruntów warszawskich (ich następcy prawni, względnie osoby trzecie) będący posiadaczami samoistnymi mogą zasiedzieć skarbowe grunty warszawskie, które pozostały własnością Skarbu Państwa najwcześniej 1 października 2000r. jeśli posiadali je w dobrej wierze lub 1 października 2005r., jeśli posiadali je w złej wierze. Natomiast komunalne grunty warszawskie mogły być zasiedziane najwcześniej w dniu 27 maja 2000r. jeśli posiadacz był w dobrej wierze i w dniu 27 maja 2005r. jeśli posiadanie było w złej wierze.

r.pr. Dariusz Śmiłek

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s