Odrębna własność budynków na gruntach warszawskich.

 Zgodnie dekretem warszawskim budynki oraz inne przedmioty, znajdujące się na gruntach, przechodzących na własność gminy m. st. Warszawy, pozostają własnością dotychczasowych właścicieli, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Oznaczało to, iż grunt co prawda podlegał komunalizacji na rzecz m.st. Warszawy ale własnością dotychczasowych właścicieli gruntów pozostały budynki, które według orzeczenia władzy budowlanej nadawały się do naprawy. Równocześnie przepis ten nie dotyczył nieruchomości gruntowych niezabudowanych.

 Jednocześnie tylko do przedmiotów i budynków zniszczonych, które – według orzeczenia władzy budowlanej – ze względu na stan zniszczenia nie nadawały się do naprawy i powinny ulec rozbiórce, gmina mogła wyznaczyć stosowny termin do ich rozebrania, a po bezskutecznym jego upływie własność tych przedmiotów i takich budynków przechodziła na rzecz gminy. Budynek zatem zniszczony, ale istniejący w dniu 21 listopada 1945 r. (dzień wejścia dekretu w życie) i nadający się do naprawy był budynkiem w rozumieniu art. 5 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze miasta stołecznego Warszawy oraz budynkiem uszkodzonym w ujęciu dekretu z dnia 26 października 1945 r. o rozbiórce i naprawie budynków zniszczonych i uszkodzonych wskutek wojny. Własność takiego budynku mogła zatem pozostać przy dotychczasowym właścicielu.

Jednocześnie dotychczasowi właściciele gruntów uzyskali prawo do zakładania ksiąg wieczystych dla budynków na podstawie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 3 maja 1948 r. wydanego w porozumieniu z Ministrem Odbudowy w sprawie zakładania i prowadzenia ksiąg wieczystych dla budynków na obszarze m.st. Warszawy stanowiących odrębne nieruchomości.

Zgodnie z postanowieniem Sądu Najwyższego – Izba Cywilna z dnia 11 lutego 2011 r. (I CSK 288/2010): „Stwierdzenie nieważności decyzji odmawiającej byłym właścicielom gruntów warszawskich przyznania prawa wieczystej dzierżawy lub prawa zabudowy na podstawie art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. 1945 r. Nr 50 poz. 279 ze zm.) wywołuje ten skutek prawny, iż przywraca uprawnionym uprawnienie do ubiegania się o ustanowienie prawa wieczystego użytkowania jako „surogatu” nieistniejących obecnie praw majątkowych przewidzianych w art. 7 ust. 1 dekretu. Nie powoduje natomiast prawnorzeczowego skutku w postaci restytucji prawa własności budynków znajdujących się na gruncie – art. 5 dekretu.”

Jeżeli więc poprzedni właściciele gruntów warszawskich zabudowanych złożyli w terminie wnioski dekretowe, to pozostawali właścicielami budynków. Dopiero w przypadku odmowy uwzględnienia wniosku o ustanowienie prawa własności czasowej, budynki znajdujące się na gruncie przechodziły na własność miasta. Natomiast w przypadku gdy dotychczasowi właściciele (względnie ich następcy prawni) nie złożyli w odpowiednim terminie wniosków o przyznanie prawa do gruntu lub gdy wnioski takie zostały rozpatrzone odmownie, tracili również prawo własności budynków położonych na gruncie.

r.pr. Dariusz Śmiłek

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s