Brak wykazania „niemożliwości” korzystania z gruntu warszawskiego jako podstawa stwierdzenia nieważności decyzji dekretowej

Przy rewindykacji gruntów warszawskich w trybie stwierdzenie nieważności decyzji dekretowej należy wykazać, iż decyzja zapadła z rażącym naruszeniem prawa.

Zgodnie z art. 7 ust. 2 „dekretu warszawskiego” gmina uwzględni wniosek, jeżeli korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela da się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania, a jeżeli chodzi o osoby prawne – ponadto, gdy użytkowanie gruntu zgodnie z jego przeznaczeniem w myśl planu zabudowania nie pozostaje w sprzeczności z zadaniami ustawowymi lub statutowymi tej osoby prawnej.

Z przepisu tego wynikał zatem dla organu rozpoznającego wniosek dekretowy obowiązek wykazania, iż korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela nie dało się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania (planu przestrzennego) obowiązującego w dacie wydawania decyzji (tzw. obowiązek wykazania niemożliwości korzystania z gruntu).

Warto w tym miejscu przywołać dość istotną Uchwałę Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r. I OPS 5/2008 zgodnie, z którą: „Przeznaczenie nieruchomości w planie zagospodarowania przestrzennego na cele użyteczności publicznej nie wyłączało możliwości przyznania byłemu właścicielowi prawa własności czasowej (wieczystej dzierżawy) na podstawie art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. 1945 r. Nr 50 poz. 279 ze zm.).”

Uchwała powyższa potwierdza więc zasadę, iż organ dekretowy, aby odmówić przyznania prawa własności czasowej, musiał wykazać i udowodnić wnioskodawcy, że korzystanie przez niego z gruntu w żadnym razie nie da się pogodzić z jego przeznaczeniem według planu zagospodarowania przestrzennego (planu zabudowy).

Obecnie organy nadzoru rozpoznające wnioski o stwierdzenie nieważności decyzji dekretowych analizując powyższą kwestię powinny ustalić czy na chwilę wydawania negatywnej dla strony decyzji istniał jakikolwiek przepis prawa rangi ustawowej, który zabraniałby właścicielowi korzystanie z gruntu o takim przeznaczeniu jaki wynikał z obowiązującego na dzień wydawania decyzji planu zagospodarowania przestrzennego (planu zabudowy).

r.pr. Dariusz Śmiłek

 

 

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s