Odszkodowania za lasy – kolejna odsłona

Pomimo negatywnych orzeczeń Sądu Najwyższego w indywidualnych sprawach dot. możliwości dochodzenia odszkodowań za lasy na podstawie art. 7 ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o zachowaniu narodowego charakteru strategicznych zasobów naturalnych kraju (zob. m.in. orzeczenia w sprawach I CSK 547/11,  I CSK 59/12, I CSK 77/12, I CSK 96/12) ostatnio pojawiła się szansa na pozytywne rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego omawianej kwestii w trybie ogólnym tj. odpowiedzi na pytanie prawne i wydaniu w związku z tym uchwały.  

Ważne pytanie prawne Sądowi Najwyższemu (III CZP 94/12) zadał bowiem Sąd Apelacyjny w Krakowie w sprawie gdzie domagano się zasądzenia od Skarbu Państwa – Ministra Skarbu Państwa kwoty odszkodowania za przejęte na własność Skarbu Państwa grunty leśne na podstawie dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej przy czym przejęcie to na nie nastąpiło w sposób bezprawny (przejęcie zgodne z dekretem)

Jak wynika z uzasadnienia ww. pytania prawnego nie budzi wątpliwości w ocenie Sądu pytającego, że art. 7 ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o zachowaniu narodowego charakteru strategicznych zasobów naturalnych kraju, nie stanowi samoistnej podstawy prawnej przyznania świadczenia. Przedmiotowa norma nie konkretyzuje bowiem w sposób dostateczny zasad ustalania i wypłaty rekompensat, odsyłając w tym zakresie do odrębnych przepisów, dotąd nie uchwalonych. Ponadto nie zostały zdaniem Sądu określone ramy roszczenia byłych właścicieli i ich spadkobierców o przyznanie rekompensaty.

Jednakże dalsze rozumowanie Sądu Apelacyjnego zmierza w następującym kierunku:

  1. art. 7 ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o zachowaniu narodowego charakteru strategicznych zasobów naturalnych kraju stanowi źródło prawa podmiotowego przyznanego osobom fizycznym, o których mowa w tym przepisie;
  2. w sytuacji przyznania zaspokojenia, w formie wypłaty rekompensat, roszczeń określonych osób fizycznych z tytułu wskazanego w art. 7 powołanej wyżej ustawy, przy jednoczesnym pozostawieniu trybu wypłaty rekompensat i określenia ich wysokości do uregulowania w odrębnych przepisach, powstaje obowiązek ustawodawcy wydania odrębnych przepisów, a w konsekwencji niewydanie odrębnych przepisów tworzy stan zaniechania legislacyjnego.

 Przyjęcie powyższego stanowiska oznaczałoby możliwość dochodzenia odszkodowania za znacjonalizowane lasy na podstawie zaniechania legislacyjnego Skarbu Państwa w wydaniu przepisów określających wysokość i tryb przyznawania rekompensat zgodnie z art. 7 ww. ustawy.

r.pr. Dariusz Śmiłek

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s